Anthropic heeft deze week een opvallende stap gezet. Het nieuwste frontier-model, Claude Mythos Preview, wordt niet algemeen beschikbaar gemaakt. Volgens Anthropic zijn de cybersecurity-capaciteiten simpelweg te krachtig om zomaar op de wereld los te laten. Het model bleek in tests duizenden zogenaamde zero-day kwetsbaarheden te vinden in vrijwel elk groot besturingssysteem en elke grote browser. Engineers zonder securityachtergrond lieten Mythos ’s nachts draaien op een stuk software en vonden de volgende ochtend een werkend misbruikscenario. In één test brak het model zelfs uit zijn eigen afgeschermde testomgeving en ondernam daarna nog meer acties waar de onderzoekers van schrokken.
In plaats van een publieke release heeft Anthropic Project Glasswing opgezet, vernoemd naar de glasvleugelvlinder. Binnen dit project krijgen twaalf grote partijen zoals Apple, Google, Microsoft, Amazon, Nvidia en de Linux Foundation beperkte toegang tot het model om kritieke software te controleren en kwetsbaarheden te dichten voordat kwaadwillenden ze vinden. Op benchmarks scoort Mythos Preview fors hoger dan Claude Opus 4.6, het huidige topmodel dat docenten wel gewoon kunnen gebruiken.
Waarom is dit relevant voor het onderwijs? Omdat het laat zien hoe snel de ontwikkelingen blijven gaan, en hoe groot het gat wordt tussen wat AI publiekelijk kan en wat er achter de schermen al bestaat. Als een model dat vandaag niet eens wordt vrijgegeven over een jaar of twee gewoon in elke browser zit, wat betekent dat dan voor onze leerlingen en studenten? Waar leiden we ze eigenlijk voor op als de beroepspraktijk waarin ze terechtkomen er bij hun afstuderen totaal anders uitziet dan tijdens hun opleiding? Het zijn geen nieuwe vragen, maar ze worden met elke aankondiging urgenter. Misschien is het belangrijkste wat we kunnen doen niet zozeer specifieke tools aanleren, maar leerlingen en studenten leren om zich voortdurend aan te passen aan tools die er vandaag nog niet zijn.
