In het AI-tussenuurtje bespraken we de vraag of datacenters in Nederland nodig zijn om onafhankelijkheid en inclusie te garanderen.
Best practice: Ben Gorissen, arts en docent anatomie in Nijmegen, ontwikkelde een AI-coach die co-assistenten begeleidt bij het leren van anatomie tijdens hun co-schappen. De chatbot werkt volgens een vijffasen interactieprotocol, met didactische guardrails en source grounding op het curriculum van zijn eigen opleiding. In gewone taal komt dat hierop neer: de coach geeft geen kant-en-klare antwoorden, weet precies waar de inhoudelijke grenzen liggen, en put alleen uit de bronnen van de opleiding zelf.
Wat deze aanpak zo waardevol maakt, is dat Ben als docent de regie pakt over de AI. Hij heeft het reflexmatige gelijk geven uit het model gehaald, het gedrag waardoor chatbots gebruikers vooral bevestigen, en dwingt het tot een socratische aanpak waarin doorvragen centraal staat. Pedagogiek, vakdidactiek en vakinhoud zitten zo bewust verweven in de chatbot. Daarmee laat hij zien dat AI in het onderwijs zich goed laat sturen, mits je als docent zelf bepaalt hoe het gesprek verloopt. De chatbot wordt zo een verlengstuk van de docent in plaats van een vluchtroute voor de student.
Ben gaat zijn werk onderbouwen met drie publicaties, waaronder een effectstudie. Hij kijkt daarin specifiek naar leren, dus wat een paar weken later nog blijft hangen, en zet dat af tegen kortetermijnprestaties die meteen na een oefening worden gemeten. Dat onderscheid is precies waar het in het onderwijs om draait. We bespraken zijn aanpak deze week uitgebreid in het AI-tussenuurtje, en wat hij doet is een mooie illustratie van wat er mogelijk is als docenten zelf hun AI vormgeven in plaats van af te wachten wat de grote partijen brengen.
