Thinking Machines Lab, het AI-lab van oud-OpenAI-CTO Mira Murati, presenteerde afgelopen week een nieuw type AI-model: interaction model. De boodschap erachter is even simpel als fundamenteel. Hoe we nu met AI werken (jij typt of praat, AI wacht tot je klaar bent, AI antwoordt, jij wacht tot AI klaar is) is eigenlijk een rare manier van samenwerken. Twee mensen die overleggen werken niet zo. Die onderbreken elkaar, knikken, vullen aan en kijken mee.
In de nieuwe aanpak werkt de AI continu mee. Het model krijgt elke 200 milliseconden nieuwe input binnen, kan tegelijk luisteren, kijken en spreken, en kan op eigen initiatief interrumperen zodra dat zinvol is. De ervaring lijkt meer op iemand die naast je zit dan op een chatbot die op je beurt wacht.
Voor onderwijs is dit potentieel een grote verschuiving. Op dit moment is AI vooral een orakel waar je een vraag aan stelt. Een interaction model wordt iets fundamenteel anders: een meekijkende partner. Denk aan een leerling die hardop een wiskundeopgave doet en alleen wordt onderbroken op het moment dat het misgaat. Of een leerling die Frans leert en direct correcties krijgt op uitspraak en grammatica, zonder eerst de hele zin af te maken. Of een student die een presentatie oefent en feedback krijgt op timing en stemvolume terwijl hij bezig is. Ook voor de docent zelf is het denkbaar: een tweede paar ogen dat tijdens een experiment of practicum meekijkt en alleen iets zegt als er iets opvalt.
Het model is nog niet beschikbaar voor het publiek. Thinking Machines opent in de komende maanden een beperkte research preview, met een bredere release later dit jaar. De richting waarin AI zich beweegt is in elk geval duidelijk: van een tool waar je vragen aan stelt naar een aanwezige partner die meekijkt en op het juiste moment iets zegt. Voor wie nadenkt over hoe AI in een leeromgeving kan landen, is dit een ontwikkeling om in de gaten te houden.
