Een van de grootste misverstanden over AI is dat je alles moet kunnen uitleggen met woorden. “Maak een toegankelijke samenvatting in mijn schrijfstijl, niet te droog, ook niet te jolig, met korte zinnen en een persoonlijke toon.” Je kunt het proberen, en soms lukt het aardig, maar vaak is het resultaat toch niet wat je in gedachten had. De oplossing is simpel: geef een voorbeeld mee.
Heb je ergens een stuk tekst liggen dat wel goed voelt? Een eerdere nieuwsbrief, een lesbrief die goed viel, een feedback-email die precies de juiste toon had? Plak hem erbij en vraag de AI om in dezelfde stijl verder te werken. “Hier is een voorbeeld van hoe ik normaal gesproken schrijf. Maak een vergelijkbare tekst over onderwerp X.” Het verschil in kwaliteit is groot.
Hetzelfde geldt voor opdrachten, rubrics, toetsvragen of leerlingfeedback. In plaats van te beschrijven hoe je opdracht eruit moet zien, stuur je een goede voorbeeldopdracht mee. “Maak een nieuwe opdracht volgens hetzelfde format.” De AI pikt de structuur, het niveau, de toon en de lengte er zelf uit. Dat doet een model vele malen preciezer dan wanneer je al die eigenschappen in woorden probeert te vangen.
Hoe krachtig is dit? Je bent minder tijd kwijt aan sleutelen aan je prompt, en het resultaat ligt dichter bij wat je wilde. Het werkt ook met meerdere voorbeelden tegelijk: drie voorbeelden van jouw feedbackmails leveren nog consistentere output dan één voorbeeld.
Een kleine kanttekening: zorg dat je voorbeeld echt een goede representant is van wat je zoekt. Geef je een middelmatig voorbeeld, dan krijg je ook middelmatige output terug. En wees voorzichtig met voorbeelden waar gevoelige informatie in staat zoals namen van leerlingen of adresgegevens. Anonimiseer die eerst.
