Van AI-slop naar meatslop

Van AI-slop naar meatslop We hebben een woord voor de rommel die AI produceert: AI-slop. Teksten zonder inhoud, beelden zonder gevoel en code die wel werkt, tot iemand ontdekt wat er allemaal mis mee is.

Nu kwam ik een nieuwe term tegen: meatslop. In een discussie over software werd voorgesteld om daarmee oude, door mensen geschreven code aan te duiden. Code waarin AI inmiddels fouten en kwetsbaarheden vindt die menselijke programmeurs jarenlang over het hoofd hebben gezien. Actueel geworden met de PHP-kwetsbaarheid die vorige week het internet in rep en roer bracht.

Het woord meatslop (vleesbagger?) is natuurlijk provocerend. Maar de omkering die erin zit, vind ik interessant.

Maar wat gebeurt er als AI op steeds meer onderdelen van ons werk juist de fouten aanwijst die wij maken? Als het een analyse scherper formuleert, een verband ziet dat wij missen of een lesontwerp maakt dat didactisch sterker is dan het onze?

Dat gaat verder dan programmeren. Het raakt aan de manier waarop we naar onze eigen deskundigheid kijken. Veel van ons gevoel van waarde hangt samen met iets goed kunnen: kennis hebben, een oordeel vormen, iets maken waar een ander op vertrouwt. Als AI dat steeds vaker beter kan, wordt de vraag ongemakkelijker dan de vraag of we AI willen gebruiken.

Misschien noemen we iets nu nog AI-slop omdat we ons graag onderscheiden van de machine. Maar als we niet uitkijken, worden we straks zelf geconfronteerd met een omgekeerd oordeel: waarom heb je dit eigenlijk zélf gedaan, als AI het beter had gekund? Ik denk dat het voor veel mensen pijnlijk wordt om zich tot die omkering te verhouden. Zeker als we blijven vasthouden aan de overtuiging dat ons werk vanzelf beter is omdat het van een mens komt.

Wat betekent het voor jou als AI steeds beter wordt in juist datgene waar jij je deskundigheid en misschien ook een deel van je identiteit aan ontleent? Maak jij je schuldig aan het produceren van meatslop? Vind je deze post wellicht meatslop? Of vooral het plaatje hierbij AI-slop?